Karadžić posebno traži izvještaj iz 1993. godine o unutrašnjoj istrazi UN koja je zaključila da su bosanski muslimani stalno krijumčarili oružje u konvojima humanitarne pomoći, kao i da su njihovi vojnici koristili kamione sa oznakama nevladinih humanitarnih organizacija.
"Sve informacije koje se tiču granatiranja pijace Markale u Sarajevu 5. februara 1994. i 28. avgusta 1995. koje ukazuju da su bosanski muslimani odgovorni za incidente, kao i sve informcije koje ukazuju da su bosanski muslimani odgovorni za ubijanje svog naroda u Sarajevu od aprila 1992. do avgusta 1995. godine", navodi se u pismu koje je u posjedu Srne.
Kao važne dokaze on navodi izvještaje, zabilješke ili prepisku koja se tiče korištenja osoblja UNPROFOR-a, vojnih posmatrača UN, UNHCR ili nevladinih organizacija u BiH između aprila 1992. i avgusta 1995. godine za vojne ili obavještajne aktivnosti za vlade svojih zemalja ili NATO, kao i sve informacije koje se tiču prisustva mudžahedina u BiH u periodu od aprila 1992. do decembra 1995. godine.
Karadžić od generalnog sekretara UN traži ukidanje imuniteta Јasušuiju Akašiju, pukovniku Lehardiju i generalu Bertranu Delaprelu, kako bi ih mogli intervjuisati članovi tima njegove odbrane o zapažanjima i događajima koja su se dogodila dok su oni bili zaposlenici UN.
Bivši predsjednik RS traži sve informacije koje se tiču oružja, municije i vojne opreme koju je UN osoblje, uključujući vojnike UNPROFOR-a, UNHCR i vojne posmatrače UN, obezbjeđivalo bosanskim muslimanima između aprila 1992. i decembra 1995. godine.
U pismu su navedi zahtjevi za sve informacije o oružju, municiji i vojnoj opremi koja je dopremana bosanskoj muslimanskoj armiji u Tuzli u februaru i martu 1995. godine, među kojima su zabilješke i izvještaji osoblja UN, uključujući pripadnike norveškog bataljona, koja se tiču letova aviona između 10. i 23. februara 1995. u Tuzli.
Traže se zabilješke i izvještaji Centra za kontrolu letova mirovnih snaga UN /UNPF/ u Napulju za period februar-mart 1995. godine u Tuzli, kao i pisma visokih oficira UN mirovnih snaga u BiH potpukovnika Bertrana Delaprela i pukovnika Kristofera Lehardija zvaničnicima UN Јasušiju Akašiju, izaslaniku UN za Balkan, i tadašnjem generalnom sekretaru UN Kofiju Ananu, kao i prepisku između Akašija i Anana u vezi sa letovima u Tuzli u februaru 1995. godine.
U vezi sa ovim Karadžić traži izvještaje ili prepisku vlada BiH, SAD i Turske koja sadrže usmena ili pismena objašnjenja ovih letova.
On nadalje zahtijeva sve informacije koje se tiču kršenja embarga na oružje onih strana koje su obezbjeđivale oružje, municiju i vojnu opremu bosanskim muslimanima u periodu od aprila 1992. do decembra 1995. godine, uključujući prepisku između Akašija i Anana od jula i septembra 1994. godine, zatim korespondenciju i bilješke i usmene kontakte sa vladama Irana, Pakistana, Turske, Saudijske Arabije i SAD koja se tiču kršenja embarga na oružje.
Među Karadžićeviom zahtjevima su svi izvještaji, zabilješke i korespondencija koja se tiče isporuke, dopremanja ili upotrebe oružja koje su dobili bosanski muslimani kršenjem oružja na embargo UN od aprila 1992. do avgusta 1995. godine u zaštićenim zonama UN u Srebrenici, Žepi i Goraždu.
Karadžić traži i informacije o njegovim izvještajima između 9. jula i 4. avgusta 1995. godine o Srebrenici, sve izvještaje ili analize za period 1988-91. godine u kojima se vidi da su raspad bivše Јugoslavije i građanski rat u BiH bili planirani i predviđeni prije nego je on imao ikakvu poziciju u vlasti ili uticaj.
Radovan Karadžić optužen je za genocid, zločine protiv humanosti i ratne zločine tokom rata u BiH 1991- 1995. godine.
